Storythai

ตอนนี้ก็มา กทม อีกรอบแล้ว

มาหาหมอ แล้วก็มาอยู่เป็นเพื่อนพี่

ก็แอบเบื่อเล็กน้อยบางครั้ง

เหงา...

เหงา...

อยากกลับไปใช้ชีวิต ม.ปลายใหม่อีกครั้ง

อยากกลับไปเป็นเด็ก ม.ปลาย

ทั้งๆที่ตอนเรียนอยู่ กลับอยากจะให้จบเร็วๆ

พูดทุกวันว่า เมื่อไหร่จะจบเนี่ย

หรือ ไม่ก็ เฮ้อ !! อยากจบแล้ว เบื่อๆๆๆ

แต่สุดท้ายพอจบกลับคิดถึงชีวิตในวันเก่าๆกับเพื่อนๆ

เพื่อนสนิทที่เคยโทรคุยกันได้ เพราะเวลาที่เราเรียนมันตรงกัน

เจอกันทุกวัน คุยกัน เล่นกัน กินข้าวด้วยกัน

มันเหมือนกับข้อแตกต่าง

ต่างคนต่างเดินไปตามทางของตัวเอง

เคยเฉยๆกับเพื่อนๆ

แต่พอเข้ามามหาลัย ก็ยังคิดถึงเพื่อนๆตอน ม. ปลาย

ทั้งที่ตอนที่เรียนอยู่นั้น แทบไม่คุยกันก็ตาม

คิดถึงชุดนักเรียน เสื้อตัวโคร่ง กระโปรง

แล้วยังฝ่ายปกครองที่คอยตามจับเวลาทำผิดระเบียบ หรือว่ามาสาย

มันอิสระกว่าชีวิตตอน ม.ปลาย แต่ยังไงก็อยากกลับไปอยู่ดี

เหมือนมันเหนื่อยใจ เบื่อตัวเอง

แต่ก็แค่อยาก เวลามันผ่านมาแล้ว ย้อนกลับไปไม่ได้

ที่ทำได้ก็แค่นั่งคิดถึงเหตุการณ์เก่าๆ ที่เคยเกิดขึ้นแร้วก็ยิ้ม

วันก่อนไปดูรูปห้องที่เคยถ่ายไว้ ตอนนั้นที่อยู่ ม.6 เหมือนว่า เออ ไม่ถ่าย เฉยๆ

นานๆทีถึงจะถ่าย แล้วต้องเป็นกล้องของเพื่อนที่ค่อนข้างสนิท

แต่มาวันนี้ได้กลับไปดู ทุกอย่างคือความทรงจำของเรา

ความทรงจำที่ดีและเลวร้าย

ที่อาจจะทำให้เรายิ้ม หรือร้องไห้

ความผูกพัน มิตรภาพ และสิ่งดีๆที่ได้พบเจอ

มานั่งเสียดายเวลาที่ผ่านไป แต่บางครั้งการได้คิด

ได้อยู่กับตัวเอง มันก็ดีอีกอย่าง ได้คิดอะไรหลายอย่าง

เพื่อน...ถึงแม้ไม่อาจจะโทรไปคุยได้เหมือนเก่า แต่เค้าก็คือเพื่อนของเราไม่เคยเปลี่ยน

เพื่อน...ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พบเจอกันบ่อยๆเหมือนเก่า แต่เราก็ยังคิดถึง

 
ถึงแม้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องพบอะไร

หรือต้องเจอกับใครที่ไหน

ฉันจะไม่ลืมความทรงจำมากมาย

ช่วงเวลาที่เราได้เคยพบกัน

รู้ไว้เพื่อนเธอคนนี้นั้นรักเธอ

แม้เวลาผ่านไปแสนนาน

ฉันจะไม่มีวันลืมเธอ

และจะมีเธออยู่ในใจเสมอ ตลอดไป

*************